Column

Stel, u komt met de auto in een flink ongeluk terecht. De brandweer zaagt u uit het autowrak en met gillende sirenes belandt u in het MST in Enschede. Na een spoedoperatie wordt u een paar dagen in coma gehouden. Nadat u weer bij kennis bent wordt vastgesteld dat u zwaar hersenletsel hebt opgelopen en wordt betwijfeld of u weer goed aan het lopen komt. Na enkele weken wordt u uit het ziekenhuis ontslagen en opgenomen in revalidatiecentrum Het Roessingh, eveneens in Enschede. Daar vindt een revalidatie plaats van enkele maanden. U leert om te gaan met het gegeven dat de hersenen niet meer hetzelfde doen als vroeger: u bent nu een NAH patiënt (NAH staat voor niet aangeboren hersenletsel). Uw oude werk behoort vaak niet meer tot de mogelijkheden, u bent aangewezen op een rolstoel, de oude woning is te krap voor een rolstoel en heeft een te smalle trap om boven te komen, en ga zo maar door. En dan komt de dag dat de revalidatiearts zegt dat u “uitbehandeld” bent en ontslagen wordt uit het revalidatiecentrum. En staat u voor de harde realiteit het normale leven weer op te pakken.

Bovenstaand verhaal, in allerlei variaties, overkomt tientallen mensen per jaar in de regio, dus ook in Berkelland. Na een intensieve, en ook beschermde, veilige, periode in ziekenhuis en revalidatiecentrum kom je opeens weer thuis. Sta je er, al dan niet met een partner, weer alleen voor. En plotseling ben je totaal afhankelijk van je omgeving: uitkeringsinstanties, gemeente (o.a. WMO), zorgkantoor (AWBZ), zorginstellingen, welzijnsorganisaties, enzovoort. Kun je weer passend werk vinden, misschien in een sociale werkvoorziening? Is er een mogelijkheid tot dagbesteding, tot eventueel begeleid wonen? Allemaal zaken waar je voor het ongeluk eigenlijk nooit aan gedacht had en die nu letterlijk van levensbelang blijken.

Er rust dan ook een zware taak op de schouders van de gemeente Berkelland om deze zaken goed voor elkaar te hebben. Om niet onnodig lang na te denken over het verstrekken van een voorziening (rolstoel, scootmobiel, woningaanpassing, enzovoort). Om mee te denken en geen onnodige hindernissen op te werpen. De Welzijnsraad houdt goed in de gaten of dat goed verloopt en kan gevraagd en ongevraagd bij de gemeente aan de bel trekken.

Maar de gemeente kan het niet alleen. Wij zijn als inwoners van Berkelland met zijn allen immers de gemeente, de gemeenschap. Voor heel veel zaken die het leven de moeite waard maken zijn mensen met een beperking aangewezen op de hulp van anderen. Met een duur woord noemen we dat nu mantelzorg, maar het gaat gewoon om zorgen voor je naasten. Of om in de taal van De Achterhoek te spreken: om noaberschap. In deze tijd waarin de overheid zich vanwege de bezuinigingen terug trekt, wordt het meer dan ooit belangrijk dat we ons als vrijwilligers inzetten. De welzijnsraad volgt met grote belangstelling alle initiatieven die op dit terrein genomen worden. We zullen ze ook op deze website verzamelen om u te inspireren. Goede voorbeelden vinden we “Voor mekoar” in Beltrum en Ruurlo, maar ook een landelijke ontwikkeling als wehelpen.nl lijkt zeer de moeite waard.

Mocht u een steentje bij willen dragen, maar u weet niet hoe: aarzel niet om contact met ons op te nemen. Wij geven u graag mogelijkheden aan. Want u moet niet vergeten, bijvoorbeeld als u straks een keer hard moet remmen in de auto en het loopt net goed af, in de toekomst bent u misschien zelf wel op de hulp van anderen aan gewezen.