Verplicht geluk

‘Verplicht geluk’

Langzaam maar zeker komt het weer overal op me af, de explosie aan verlichting in de donkere dagen voor kerst. Ook ik maak mij er schuldig aan. Als eigenaar van een kwekerij moet je wel een beetje het lichtende voorbeeld zijn voor de vrolijke kerstboomshoppers. De dag dat sinterklaas zijn intocht doet in Nederland sta ik, samen met vele anderen, klaar om hem in vol kerstornaat te ontvangen. Nee, ik wacht niet met de uitbundigheid tot de goedheiligman vertrekt. Die glühwein smaakt op 5 december prima, terwijl ik onder de kerstboom mijn sinterklaascadeautjes uitpak. Zo ongeveer zes weken vol cadeau gekte, familiestress, kookuitspattingen en kerstborrels staan weer op ons te wachten.

Ik houd er wel van, maar toch zijn er veel mensen in mijn omgeving die daar anders over denken. ‘Kerstliedjes op de radio, word er al depressief van als ik eraan denk’.
‘Oh nee Patrick, voor mij geen kerstboom in huis. Zo gezellig is het allemaal niet meer de laatste tijd, voor wie zal ik ‘m optuigen’.
‘Al die familieverplichtingen, vreselijk! De tickets liggen klaar voor een bestemming ver weg van dit alles, tot januari’.

Ik ben me bewust geworden van de jaarlijkse ‘verplicht geluk’ periode. Een soort van geluk dat volgens de commercie altijd en voor iedereen bestaat, maar tijdens de decembermaand schijnbaar in het kwadraat. ‘Verplicht geluk’ in de ‘Feestmaand’, klinkt ongetwijfeld nogal cynisch in de oren van de niet decemberliefhebbers. Ik heb mijzelf aangeleerd om genuanceerd van het ‘verplichte geluk’ te genieten. Lekker meegaan in de flow, maar af en toe ook een luisterend oor. Wat extra aandacht schenken aan de behoeften van anderen en het tonen van begrip daarvoor. Geluk is een complexe emotie die uitgaat van gevoel, dat door iedereen anders ervaren wordt. Tijdens de feestmaand leidt een door groepsdruk gecreëerd ‘verplicht geluk’, tot een niet te vermijden gevoel van ongeluk voor vele individuen onder ons.

Ik ga niemand verplichten gelukkig te zijn, doe lekker wat je wilt. Voor je het weet is het 2018 en voelt iedereen zich ongelukkig door die extra kilo’s van alle kerstdiners. Dat zorgt vast voor een lach op het gezicht van de ‘verplicht ongelukkige’ decembermensen.

Patrick Hulshof